விடியாமல் இரவு
நீண்டபடி இருக்கட்டும்
கண்ணீர் தாரைகள்
காயுமட்டும்..
காற்றை அடைத்து
இழுத்து முடிச்சிட்ட பலூனாய்
வெடித்துச் சிதற
சகுனம் நோக்கி இதயம்..
தன்னை இழந்து
ஆழப் புதைந்து
இருப்பை மறைத்து
ஒளிந்து கொள்ளும் சுயம்..
வஞ்சித்தே வைத்திருக்கிறது
கானல் நீராய்
அக்களிப்பு காட்டும்
வாழ்க்கை..
நடிக்கவேனும்
பழகியிருக்கிறேன்
சிரித்துக் கொண்டே இருப்பதற்கு..
இரவுகளேனும்
இடைவெளி
வாங்கிக்கொள்ளட்டும்
ஆற்றாமைகளை
அழுதுகரைக்க..
மணல் மணலா கோர்த்து வச்சு
மணி மணியா அலங்கரிச்சு
மயிலிறகு படுக்கையிட்டு
தகப்பன் கோட்டை ஒன்னு கட்டி வைக்க
வெள்ளெருக்கு நாரெடுத்து
பாட்டன் அரைஞாண் கொடி செய்ய
தங்கத்துல காதுக்கு
தாத்தன் குண்டுமணி தோடு செய்ய
வெள்ளி கொலுசெடுத்து
மாமன் தான் சீர் வைக்க
சொந்தம் அத்தனையும்
கைக்குள்ள முடிஞ்சுகொள்ள
அந்த நிலவே உசிர் கொண்டு
மகளாக எம்மடியில் உதிச்சாளே!
அவ உருட்டும் விழியாலே
உலகத்த சுழல வச்சா
பொக்க வாய் சிரிப்பாலே
காலத்த உறைய வச்சா!
அந்த நிலவத்தான் காட்டி
சோறூட்ட காத்திருக்கேன்
அவ மழலை மொழி கேட்க
நானுந்தான் தவங்கெடக்கேன்!!!
இரவுகளின்
காதலி நான்
ஒளியின் ஆர்பரிப்பு
அடங்கிப் போன
மீளா இரவுக்காக
காத்திருக்கும்
காதலி நான்
உறங்கும் காதலன்
தோள் சாய்ந்து
உறங்காமல்
இருளை சூல் கொண்ட
இரவின் காதலி நான்
ஆயிரம் கனவுகளின்
ஒற்றை ஊன்றுகோல்
ஆயிரம் ஏமாற்றங்களின்
ஒற்றை ஆறுதல்
சப்தங்களும்
நயன பாஷகைளும்
அற்றுப் போன நிலையில்
விடை தெரியா
கடிதங்களின்
உணர்வுகளுடன் சல்லாபிக்கும்
இரவின் ஒருதலைக்
காதலி நான்!!!
