என் அம்மா எழுதியதாய்..

புது நெல்லும் புது நாத்தும்
பசும்மஞ்சள் பசுஞ்சாணம்
புடிச்சு வெச்ச பிள்ளையாரும்

தாத்தன் கொண்டுவந்த
பொங்கச்சீர் பானையும்
வேம்பும் ஆவரம்பூவும்
சேர்த்து கட்டிவெச்ச காப்பும்

கணு பார்த்து வாங்கிவெச்ச
இருசோடி செங்கரும்பும்
செம்மண் கரைகட்டி
பச்சரிசி கோலமிட்டு
சீரமைச்ச வாசலும்

உன்ன காணாமத் தேடுதடி
என் கண்ணாணக்  கண்ணம்மா
விடியலும் கூடத்தான்
கொஞ்சம் மங்கலாய்க்
காணுதடி


வீடு நிறைக்க
சொந்தமிருந்தும்
விருந்தோம்ப பந்தமிருந்தும்
கைக்கெட்டா தூரத்திலே
கனவுபோல் நீயிருக்க

வெறிச்சோடியிருக்கும் வீட்டுக்குள்ள
பொங்கலென்ன தீவுளி என்ன
வருஷத்துக்கு ஒருமுறை
நீ வரும் நாளுக்காக
நித்தம் நித்தம்
காத்திருக்கேன்..

சந்திக்கும் வரையில்..

முடிந்தவரை இறுக்கிக்கோர்த்தும் 

நழுவிச்சென்ற விரல்களை 

மீண்டும் இழுத்துக்கொள்ள 

ஏனோ முடியவில்லை 

பிரிந்துசெல்கையில்  இட்ட 

முத்திரையின் அழுத்தம் கூடியது..

உன் இதழ்களாலும் 

என் கன்னத்தின் 

கண்ணீர் வரிகளாலும்..

அறையெங்கும் கலைக்கமுடியாதபடி
உன் அடையாளங்கள்..
அழுக்குப் போர்வைகூட
உன் ஸ்பரிசம் தொட்டதால்
அருகிலேயே..

சாயம் ஏறிய
தேநீர் கோப்பைக்கும் தெரியும்
பசலை படர்ந்ததால்
அவை தீண்டதகாதன
ஆகிவிட்டதை..

போதாக்குறைக்கு
இந்த நெட்டை மரங்கள் வேறு..
மொட்டையாய் நின்று
என் தனிமைக்கு
பாரம் ஏற்றி...

மறுமுறை உன்னைக்
காணும் வரையிலும்
இரவுகள் விடியாமற்
போகக்கடவது!!!

கேட்கும் வரங்களெல்லாம்
கிடைக்கின்றனவோ
இட்ட சாபம் மட்டும்
பலித்திட??

மறுபடியும்
நாட்காட்டியும்
நானும் மட்டும்!!!

கைகோர்த்த கனவுகள்

மீண்டும் மீண்டும்
படித்துவிட்டு
நாணுகிறேன்
முதல் கடிதத்தின்
வரிகளை மடித்தபடி...

தினமும் எண்ணிக்கையில்
நாள் ஒன்று குறைகிறது
கனவுகளை விகிதாசார முறையில்
நனவாக்கியபடி

தோழி செல்லமாய்
சலித்துக்கொள்கிறாள்
இன்னும் இருபது நாட்கள்
எனை பொறுக்க  வேண்டுமென..

அதரங்களின் ஓரத்தில்
தொக்கி நிற்கும் சிரிப்பே
சொல்லிடுமாம்
என் மூளை உலாவ சென்றிருப்பதை

நித்தமும் பரிகசிகிறாள்
ஏதேனும் சொல்லிச்சொல்லி
போடி... உனக்கென்ன புரியும்
என் கன்னத்து செங்காந்தள் பற்றி ??

இதோ அதோ என்று
நெருங்கியும்
தூரமாய் நிற்கும் நாளுக்காய்
 காத்திருக்கிறேன் கண்மூடி..

வசந்தம் வந்ததோ!!!

தூரத்தில் எங்கோ ஆலயத்தில்
மணி இருமுறை அடித்து
நிசப்தம் கலைத்துச் செல்கிறது..

பூட்டிய இருட்டறைக்குள்
இறுக மூடியக் கண்களுக்குள் மட்டும்
கலர் கலராய்க் கீற்றுக்கோடுகள்

காத்திருத்தல் தவம் முடித்த கனவுகள்
விடியலை ஒத்திப்போட்டபடியே
ஒவ்வொரு நிறமாய் வேடிக்கைக்காட்ட..

எனக்கு மட்டும் கேட்கும்படியாய்

என் காதருகில் வீனைத்தந்திகள் 

மதுவந்தி மீட்டி மயக்க...

கண்ணாமூச்சி காட்டிய பட்டாம்பூச்சி ஒன்று
முத்தாய்ப்பாய் முத்தமிட்டுச் சென்றது
வசந்தம் வந்த கதையை பறைசாற்றி.. !!!

கதறல்

கத்திக் கதறி கூப்பாடு போட்டு 

ஓய்ந்து சரிந்த 

தமிழனின் மரண ஓலத்துக்கு மட்டும் 

நம் காதுகள் 

செவிப்புலன் இழந்து போனதேனோ??

பிள்ளைகள் உடல் சிதைக்கப்பட்டு..

பெண்கள் மார் அறுக்கப்பட்டு.. 

நா வறண்டு கதறிச்செத்தவனுக்கு

இரண்டு சொட்டுக் கண்ணீர் விடுவதினும்

நூறாவது சதம் முக்கியமாகிப்போன 

மூடர்கள் நாம்.. 

ஐந்து குண்டுகள் மாரில் வாங்கிச் செத்தான்

அந்த பால்மணம் மாறா பாலகன்..

முதுகெலும்பில்லா மூடர்கள் நாம்..

வீட்டுக்குள் ஒளிந்துகொண்டோம்..

கொலைகாரனின் ஆதரவிற்காக 

எட்டப்பர்கள் ஆகிவிட்டோம்.. 

சொல்லி அழ வார்த்தைகள் இல்லை..

கேட்க ஒரே ஒரு கேள்வியுண்டு.. 

இந்தியன் ஏன் இவ்வளவு மலிந்து போனான்?? 

பெண்ணின் பெயரால் !!!!

"பெண்மைஎனப்படுவது யாதெனின்?" என்று 

இலக்கணச் சுவர் கட்டி 

புணர்ச்சி விதிகள் கற்பித்த   

அந்த வெற்றுவெளி 

இருட்டுக்கல்லறைக்குள் 

உணர்சிகள் பல  

ஊமை கண்மொழியென

ஒலியாக்கம் பெறாமல் 

ஊர் மொத்தமும்

ஒன்றுகூடி 

அக்கல்லறை வாசலில் 

"இந்த  எழுத்துக்கள் 

பெண்பாலாதலின் காறி உமிழப்படும்" 

என வாசகத்தட்டிகள் ஏந்தி நிற்க 

பிணந்தின்னிக் கழுகுகளின் 

இரத்தம் சொட்டும் 

நகங்களுக்கு பயந்தே 

என் பெண்ணியம் 

உணர்ச்சி மரத்த உடலாய்

இருட்டு மூலைக்குள் 

அண்டிக்கிடக்கிறது... 

எனக்கும் முன்னே 

அடுக்கடுக்காய் பிணங்கள்.. 

அழுகிக்கொண்டிருக்கும் 

சதைப்பிண்டங்கள் 

வாடை வீசக்கூடத்தயங்குகின்றன

ஆயிரம் பட்டங்கள் 

அசிங்கமாய் வந்து சேருமென... 

எங்கேனும் கண்டதுண்டா 

பெட்டை இனத்திற்கென 

இத்தனைப் பெயர்சூட்டல்கள்?? 

கடைசியாய் ஓர் எச்சரிக்கை 

ஆண்களே!!!

பெண்ணியப்பகுத்தறிவு எதிர்த்திடுங்கள் 

இல்லையேல் பெண்ணின் பெயரால் 

மனிதச்சந்தையில் 

கூவியழைக்கப்படுவீர்கள்... 

தனிப்பறவை

இனம்புரியா உணர்வுகளின் 

மேகக்கூட்டம்
எப்போதும் மனதுள்
மூட்டமிட்டுக்கொண்டே..

அதிகபட்ச சோகத்தின் வெளிப்பாடாய்
சந்தோஷமும்...
அதிகபட்ச சந்தோஷத்தின் வெளிப்பாடாய்
சோகமும்...
பிரம்மாண்ட கோபுரத்தின்
நிழலாய் மாறி
என்னை அழுத்திக்கொண்டிருக்க...

மழை விட்டுச்சென்ற
இளம் ஈரமும்..
இலையுதிர் கால
மரங்களை நீங்கிய
காய்ந்த இலைகளும்...
இன்னும் கொஞ்சம்

இன்னும் கொஞ்சமேன
என்னுள் பாரமேற்றியபடி...

சிறுசிறு ஆசைகளும்  

ஏக்கங்களும் சேர்த்து வார்க்கப்பட்ட 

கனவுக்கூட்டில் 

ஆங்காங்கே சில கயிறுகள்

அறுந்து விழுவதுபோல் 

காற்றின் திசையில் 

ஒரு தனிப்பறவை..

எனக்கென மட்டும் 

பல கதைகள் கூறிச்செல்வதாய் 

என் தனிமைப் பயணங்களில் 

ஏதோ ஒன்று 

ஏதுமற்ற வெற்றுவெளியில் 

முடிந்துவிடுவதாய் 

இப்படி.. 

எண்ணற்ற பிரமைகளின் 

பிரம்மாவாய் என் மனம் 

புரிதலும் 

புரிதல் நிமித்தமும் 

என்ற போராட்டம் நடத்தி 

மாநாடு போட்டு.. 

ஒன்றும் புரியாமல் மீண்டும் 

குழப்பத்திலடங்கி

எதற்குமே விளக்கம் 

கிடைக்காவிடினும் 

என் மனம் 

ஒற்றை நொடி தள்ளி நின்று 

ரசித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.. 

என்னையும் 

என் எண்ணங்களின் நீட்சியையும்!!!!